تنهایی

روزی بیاد که دست آدمی کوتاه از همه چیز بشه و دیگه آثاری از حضورش حتی در فکرها هم نباشد. خیلی از ما آدمها آنچنان از صحنه زندگی محو می شویم که انگار نبودیم. امان از رفتنی بی امان و بی برنامه که جلوی رویمان هست. در این روزگار که حتی در نزدیک ترین حالت ها، دورتر از همیشه از هم هستیم ، باور کنیم که تنهایی هایمان را بیشتر از گذشته ایجاد کردیم. هر روز منتظر نگران داشتن ها و نداشتن ها هستیم و هر روز نگران روزی که نیامده است. افسوس که بهای چنین موضوعاتی سنگینی چیزی جز .....